15/03/2014

Het begon met de schreeuw van de bosuil

IMG_5711x.jpg
 

Het begon met de schreeuw van de bosuil tegen middernacht en zeven uur later de specht die ons wekte terwijl goudvinken pronkten in de ochtendzon. Een boomklever zag even later door de ramen hoe zeven mensen aanschoven aan een feestelijk gedekte ontbijttafel. Omgeven door vogels was Het Hunehuis, idyllisch gelegen aan de rand van de hei aan de voet van de Havelterberg, deze week het decor van mijn cursus Levensboek maken. Iedere ochtend na het ontbijt doken zes cursisten achter hun laptops in hun levensverhalen.

De een schreef in het Fries over de oceaanvreugde van echte verkering. Een ander, een vader, vroeg zich schrijvenderwijs af of in spreken dan wel zwijgen ware vaderliefde schuilt. Een tafel verderop werden geurende Zeeuwse bolussen uit de herinnering gehaald en de bindende factor van een zachte G uiteengezet. De oudste cursist zette, het tragische maar geaccepteerde verval van zijn leven met een spierziekte even minutieus als ontroerend uiteen, terwijl zijn echtgenote humorvol het jaren zestig leven in een Delftse woongroep schetste. 

Er werd een week lang hard gewerkt, soms gewandeld, ook gefietst, af en toe gehuild en met regelmaat gelachen. Ik liep voortdurend tussen de verhalen door, coachte, adviseerde en luisterde vooral. De vrijwilligers van Het Hunehuis  zorgden driemaal daags voor een uitgebreide maaltijd, tussendoor voor koffie, thee en – na vijven – wijn en bier. En zo kwamen zes totaal verschillende levens tot leven. Verschillen vielen weg; het geschreven woord deed zijn werk. Ieder leven bleek een boek waard en ik dacht meermaals: ik heb het mooiste vak gekozen.