MijnVerhaal Blog

28/03/2013

Portret van een man zonder identiteit

dot-portaits.jpg

Wat als je geen levensverhaal hebt? Dat je wakker wordt met bloed op je hoofd achter een Burger King in een Amerikaans stadje. Dat je nauwelijks iets niet kan zien en dat er gevraagd wordt naar je naam, je verblijfplaats, je identiteitsbewijs, maar dat je het niet weet en niet hebt. Dat er geen mensen zijn die je missen of weten wie je bent, maar dat je toch overduidelijk een man bent van een jaar of zestig, iemand met een Amerikaans accent, iemand met een verleden.

Dat je in het ziekenhuis komt waar ze je uitgebreid onderzoeken en ontdekken dat je leidt aan een ernstige vorm van geheugenverlies. Dat ze je de naam John Doe willen geven, maar dat er al iemand in de ziekenhuisadministratie staat geregistreerd met die naam. Dat de overheid je officieel opgeeft als vermist, dat je daarmee wereldwijd de enige officieel vermiste bent waarvan de verblijfplaats bekend is. Dat is het verhaal van een man die leeft onder het pseudoniem Benjaman Kyle, nog niet zo lang geleden in de Verenigde Staten goed voor een stuk of wat mediahypes en een onderzoek van de FBI.

Ondanks alle aandacht en zoektochten die volgden nadat Kyle in 2004 gevonden werd, weet negen jaar na dato nog altijd niemand wie hij is. Het gebrek aan een levensverhaal sprak velen tot de verbeelding. Zo maakte de jonge documentaire maker John Wikstrom een korte film over Kyle. De Franse kunstenaar Miguel Endara werd door de documentaire geinspireerd en maakte een portret bestaande uit zo’n 2.1 miljoen stipjes van een fineliner. Zo krijgt de man zonder identiteit, Benjaman Kyle, toch een verhaal en een gezicht.

 

» Lees verder

22/03/2013

De avonturen van de familie Omerovic

gehaktbal.jpg

Er zijn verhalen die bij je komen en nooit meer weggaan. Verhalen die wanneer je ze eenmaal gehoord hebt, met superlijm aan je brein vastkitten, beklijven. Het zijn vaak verhalen die wonderbaarlijk zijn, onvoorstelbaar ook en goed verteld meestal; verhalen die je doen geloven dat dingen anders zijn dan je dacht voordat je het verhaal hoorde. Meerdere van zulke verhalen hoorde ik het afgelopen jaar via de potcasts van Plots, een radio-programma van de VPRO. Een van de parels uit de Plots-collectie is de aflevering: de wonderlijke avonturen van de familie Omerovic.

Dat verhaal werd onlangs genomineerd voor een Tegel (categorie achtergrond), de voornaamste journalistieke prijs in Nederland. De makers, Jennifer Petterson en Jair Stein, wonnen geen Tegel voor hun productie, maar het jury-rapport jubelde wel: “Met een eervolle vermelding voor de prachtige montage. De sfeervolle vormgeving in het subtiele geluidsdecor. Lucide en zonder opsmuk  wordt het verhaal verteld, in een aangenaam ritme. Af en toe stappen de makers eruit voor een commentaar of een kleine versnelling in het plot, maar ze blijven op de achtergrond. Het gaat tenslotte om die bijzondere familie Omerovic.”

Ga er vooral drie kwartier rustig voor zitten. De wonderlijke avonturen van de familie Omerovic luister je hier. Bevalt dat, luister dan hier naar de onvergetelijke aflevering die de Plots-redactie maakte over Dromen, of download deze als podcast op je smartphone of tablet. En sneup vooral nog even op de website van De Tegel. Daar zijn alle genomineerde inzendingen van 2007 tot nu terug te lezen, zien en luisteren en wordt duidelijk dat Nederlandse journalisten mooie en belangrijke dingen maken.

» Lees verder

20/03/2013

De eerste herinnering van: Marco van Basten

marco-van-basten-2.jpg

Wat is je eerste herinnering? Het is een fascinerende vraag, een vraag die ik vaak stel. Wijlen journalist en columnist Nico Scheepmaker had dezelfde fascinatie. Hij vroeg aan iedereen die hij interviewde om een eerste herinnering. Hij noemde het de meest democratische vraag die er is. “De meeste mensen beginnen zich pas iets vanaf hun derde levensjaar te herinneren. Op een leeftijd dus dat latere verschillen in opleiding en status tussen de volwassenen nog geen vat op hen hebben gekregen”, zei Scheepmaker.

Op deze blog zal ik met regelmaat bijzondere eerste herinneringen van bekende en minder bekende mensen publiceren, opgetekend door Scheepmaker en verzameld in zijn boek De Eerste Herinnering. Ik trap, met dank aan Scheepmaker, af met de eerste herinnering van mijn jeugdheld Marco van Basten: “Dat mijn zus Carla voor het eerst mijn naam voor me opschreef. Ik was toen vier of vijf jaar oud, en zij dus negen. Ik herinner me van daarvoor wel dat ik in Utrecht bij mijn oma met mijn opa in het plantsoentje speelde, maar dat is toch veel vager.” Wat is eigenlijk jouw eerste herinnering?

» Lees verder

15/03/2013

Het tijdschrift is dik 300 jaar oud

cover-linda_100-teaser1.jpg

Wie op het eerste icoontje in de tijdlijn van de website www.tijdschriftencanon.nl klikt, is gelijk een wetenswaardigheid rijker. Daar valt te lezen: “Als het eerste, op een breder publiek gerichte tijdschrift wordt de in 1698 gelanceerde Haegsche Mercurius beschouwd. De inhoud was meer ‘ter vermaak’. Een citaat uit het nummer van 6 augustus 1698 wordt ook gegeven: “…waar toe malkanderen den hals gebrooken? Waar toe kan ’t nut zyn? Ter contrarie, laat ons malkander wat goeds doen, dan kunnen de mooye Meisjes mee op ’t slagveld verschynen….”

Ter vermaak is zeker ook de rest van de onlangs online verschenen geschiedenis van het tijdschrift. Een van de interessantste recente hoofdstukken in die geschiedenis werd geschreven in 2003 door Linda de Mol. Zo valt te lezen dat de personlity glossy Linda haar inspiratie haalde uit de Verenigde Staten waar het blad O, gestyled rondom naamgeefster Oprah Winfrey een groot succes was.

Scepsis over de LINDA en het brave imago van haar naamgeefster was al snel achterhaald toen bleek dat de showbizz-vrouw De Mol zich zonder gene als sexy, slim en brutaal durfde te presenteren en meer dan 100.000 bladen per nummer wist te verkopen. De LINDA, tien jaar na oprichting niet meer weg te denken uit de supermarkt-schappen, vormde de inspiratie voor vele andere egoglossy’s. De Matthijs, de Jan en de Maarten en zeker ook voor de door MijnVerhaal uitgegeven glossy MICK, zijn daar goede voorbeelden van. 

» Lees verder

10/03/2013

Laatste woorden verzameld in een boek

7_1070.jpg

Tussen maart 2011 en maart 2013 interviewde NRC-journalist Gijsbert van Es 106 mensen over hun (de) laatste levensfase.  Het resultaat  van die  interviews verscheen in de NRC weekendeditie onder de titel Het Laatste Woord. Succesvolle rubrieken in kranten en tijdschriften ontkomen zelden aan bundeling en dus is er nu ook het boek: Het Laatste Woord. De kunst van leven met de dood.  

Bij de selectie heeft Van Es gekozen voor interviews met mensen die inmiddels zijn overleden: “Hun verhalen zijn afgeronde verhalen”, aldus Van Es. In het boek zijn overlijdensdata opgenomen, aangevuld met een naschrift door een nabestaande. De bundel bevat verder interviews met een twaalftal hulpverleners, onder wie een hospicedirecteur, een palliatief verpleegkundige, een dominee, e.a. Op de website van auteur Gijsbert van Es zijn enkele afleveringen terug te lezen. Voor het hele boek ga je naar de webshop van NRC.

» Lees verder

06/03/2013

Voor, tijdens en na de oorlog: Becky

Soldier-Portraits-Before-During-and-After-War-14-600x284.jpg

“Mijn vrienden denken dat ik dapper ben, maar zo zie ik dat helemaal niet. Het ziet er allemaal zo slecht uit op het nieuws, maar zo erg is het allemaal niet. Bang was ik, vlak voordat ik Engeland verliet, omdat ik niet wist wat te verwachten”, zegt de hierboven getoonde Becky, kijkend naar de eerste van de drie foto’s, genomen vlak voordat ze als soldate werd uitgezonden naar Afghanistan. Becky is een van de vijftien portretten die fotograaf Lalage Snow maakte van Britse soldaten voor, tijdens na hun uitzending naar Afghanistan.

De portretserie, getiteld ‘Wij zijn niet dood’, wordt begeleid met teksten van de geportretteerden, waarin ze spreken over angst, gewond raken, een collega-soldaat verliezen, thuis missen, spanning, thuiskomen en hoe het is in de frontlinie. Over de laatste van de drie foto’s die Snow van haar maakte zegt Becky: "Ik denk dat ik wat volwassener ben geworden en dat ik het allemaal wat helderder zie. Ik denk dat ik de dingen wat minder makkelijk neem voor wat ze zijn dan voorheen. En ik waardeer meer wat ik heb, omdat ik gezien heb hoe weinig anderen hebben die het desondanks redden.”  Meer portretten zien? Kijk op www.lalagesnow.com

» Lees verder

02/03/2013

Tachtig jaar Zwolle, tachtig portretten

TachtigjaarinZwolle.jpg

"Ik houd van de Onze Lieve Vrouwenkerk, de basiliek, de Peperbus. Ik ben er gedoopt, heb er mijn eerste communie en later de plechtige communie gedaan, de hernieuwing van de doopgelofte en ik ben er gevormd", vertelt Jacques Huizing, overtuigt katholiek, in het boek 80 jaar in Zwolle van fotograaf Joop van Putten. Huizing en 79 andere geportretteerde Blauwvingers (geboren tussen 1916 en 1932) vertellen in dat boek over het Zwolle van toen en nu.

Het is een boek dat laat zien hoe Zwolle, de hoofdstad van Overijssel, in acht decennia hetzelfde bleef en toch veranderde. Een boek dat gaat over hoe mensen een stad maken. Een stad waar ze speelden, leerden, werkten en waar ze lief en leed deelden. Het boek Tachtig jaar in Zwolle verscheen 1 maart van dit jaar bij Wbooks, is inmiddels uitverkocht en wordt niet meer herdrukt. Wie toch serieuze interesse heeft stuurt een mail naar info@wbooks.com om aan te dringen op een herdruk.

» Lees verder

28/02/2013

Nederland van toen in Beeld

Nederlandvantoeninbeeld.jpg

Schaatsende Friezen, zwarte pieten, wuivende prinsessen, draaiende molens, bloeiende tulpen, kauwende koeien. Bedenk een onderwerp dat enige associatie oproept met Nederland in vroegere tijden en toets het in in de zoekbalk op www.geheugenvannederland.nl. Het resultaat is steeds weer een feest: een soort statische variant van het VPRO-programma Andere Tijden. 

Het geheugen van Nederland is een website van de Koninklijke bibliotheek. Sinds kort plaatst ’s lands grootste archief, historische beelden op deze url online. Op moment van schrijven zijn 10 topstukken uit de collectie Schilderijen van het Rijksmuseum, het meest populair onder de bezoekers van www.hetgeheugenvannederland.nl.

» Lees verder

14/02/2013

Leerstoel Life Writing and Cultural Memory

Leerstoelculturalmemory.jpg

De Universiteit van Tilburg heeft dr. Léon Hanssen met ingang van 1 januari 2013 benoemd tot bijzonder hoogleraar Life Writing and Cultural Memory. Hanssen zal zich, aldus het persbericht  van de Tilburgse universiteit, “richten op de interactie tussen levensverhaal en cultureel geheugen en werkt in dat kader aan een meerdelige biografie van Piet Mondriaan.”

Onder Life Writing kan worden verstaan elke vorm waarin een levensverhaal wordt weergegeven, om het even of dat in woord, beeld, geluid, materie of in virtuele realiteit gebeurt en onverschillig ook of het de levensgeschiedenis van een mens, een groep mensen, een dier, ding of idee betreft. Zo zal Janssen ook studie doen naar ‘nieuwe’ (auto)biografische vertelvormen zoals die bijvoorbeeld te vinden zijn op blogs, Facebook, Twitter en Youtube.  De leerstoel Life Writing and Cultural Memory wordt gevestigd bij de Tilburg School of Humanities door Centacon BV te Den Haag.

» Lees verder

10/02/2013

Van 0 naar 100 (met Remco Campert)

vannulnaar100.jpg

In oktober 2011 begon filmmaker Jeroen Wolf met het benaderen van mensen op straat. Hij stelde hen de vraag of ze hun leeftijd op camera wilden zeggen. Zijn doel was om een groep van honderd mensen te vinden in de leeftijd van nul tot honderd. Op zijn eigen filmersblog zegt Jeroen Wolf: "In het begin groeide mijn collectie snel, maar het ging een stuk langzamer toen ik de jongsten en oudsten moest vinden.

De alleroudsten heb ik gevonden in verzorgingshuizen en het was een privilege om deze – vaak kwetsbare – mensen te documenteren voor dit project. Wolf had vooral moeite met het vinden van een 99-jarige. En toen ik er eindelijk een gevonden had, weigerde ze haar leeftijd te zeggen. Ze ontkende simpelweg dat ze 99 was." Uiteindelijk, vier maanden na de start van het project had Jeroen Wolf de honderd compleet. Klik en kijk hier voor het resultaat.

» Lees verder

07/02/2013

‘In verhalen herkennen we elkaar’

Inverhalenherkennenweelkaar.jpg

Ze troffen elkaar in een masterclass levensverhalen onder leiding van Halleh Ghorashi en Christien Brinkgreve. 15 Nederlandse vrouwen van wie het merendeel van elders komt: Iran, Irak, Turkije, Marokko, Suriname. Ze vertelden in alle openheid hun verhalen. Die verhalen, opgetekend door Ghorashi en Brinkgreve, kwamen terecht in het in februari 2010 gepubliceerde boek ‘Licht en schaduw’. ‘Licht en schaduw’ laat zien hoe een ieders verhaal -mits het met zorg en aandacht is opgetekend, kan boeien.

Ghorashi hield recentelijk, in een bijeenkomst over levensverhalen op de Vrije Universiteit in Amsterdam, een betoog voor het levensverhaal. “Ik geloof in de anekdotiek, ik geloof in het levensverhaal, in het kleine schuilt de kracht.” En: Het is belangrijk om je eigen oordeel te parkeren, tijdelijk je eigen overtuiging los te laten waardoor je echt kunt openstaan voor het verhaal van de ander. Hoe verder de verhalen of de anderen van je afstaan, hoe meer ze een spiegel voor je kunnen zijn. Sterke mensen zijn mensen die zich kwetsbaar durven opstellen, die hun eigen zwakheden durven bloot te geven en juist daardoor de ander kunnen bereiken. In elkaars verhalen herken je dat wat je met elkaar verbindt.”

» Lees verder

01/02/2013

Het leven in een dag

bikers.jpg

Dat we op een heel klein stukje aarde wonen en heel bevoorrecht mogen zijn dat we daar wonen. Dat wij mensen heel bijzonder zijn, maar dat er ogenschijnlijk zelden iets bijzonders gebeurt. Dat zijn een paar van mijn gedachten nadat ik Life in Day zag. Life in Day is fascinerende compilatie van video’s, op 24 juli 2010 upgeload door honderden mensen verspreid over de hele wereld.

Life in Day is een historisch filmdocument geworden dat het leven op aarde in een dag weergeeft. Regisseur Kevin McDonald zorgde ervoor dat de filmpjes zo aan elkaar werden geknipt en geplakt dat je anderhalf uur lang geboeid blijft kijken, in afwachting van en verwondering over weer een nieuw verhaal van ergens op aarde. Hier op Youtube is de hele film inclusief ondertiteling te zien. Tip: kijk op www.aday.org, waar op fotografen wereldwijd op 15 mei 2012 hun beelden uploadden.

» Lees verder

31/01/2013

22 jaar, twee kinderen, vijf minuten

21jaarinnoggeen5minuten.jpg

Van baby, naar kleuter, naar peuter, naar meisje, naar puber. Twaalf jaar lang filmde Frans Hofmeester zijn dochter Lotte iedere week. Van al het materiaal dat hij in 12 x 52 weken schoot, maakte Hofmeester een filmpje van 2 minuten en vijfenveertig seconden. Het is fascinerend te zien hoe het leven in Lotte in razend tempo groeit. Haren, pukkels, tanden, uitdrukkingen, alles komt op deze manier zichtbaar tot wasdom.

Minstens zo mooi is de time-lapse video die beeldkunstenaar Hofmeester van zijn tienjarige zoontje Vince maakte. De verschillen tussen jongen en meisje zijn grappig: Vince steekt zijn tong af en toe uit en heeft krassen en etensresten op zijn gezicht. Beide filmpjes samen werden op Youtube en Vimeo al meer dan tien miljoen keer bekeken.

» Lees verder

RSS Pictogram